Let’s sleep together one day. No, not sleep as in fuck, but in whatever the simplest way sleep means. One day, I’ll just wake up next to you. Waking up to your arms wrapped so tightly around me, securing me. Turning to face you to see that wonderful smile that always gives me butterflies. Being happy beyond reality from the moment I wake up. Before you know it, this happens everyday for the rest of our lives. Yeah, that’d be nice.
Maraming tumatakbo sa isip ko pero sa oras na kaharap ko na ang Tumblr ko, para akong nabablangko dahil nag uunhan makalabas sa aking isipan ang lahat ng nais kong ipahayag. Sabi ni Bob Ong, sa sobrang bilis daw ng ideas niya ay hini makahabol ang kamay nya sa pagtatatype kapag nakaharap sa computer at sobrang bagal naman daw kapag hawak nya ang papel at panulat kaya sa parehong paraan ay wala siyang magawa. Ang sa akin naman, nandun ang pag aalangan, nandun din ang pagkalito.
Oo gusto ko maging manunulat, at alam ko, ang suliranin kong ito ay isa sa makakapagpalabas ng talento ko.




